Indarkeria matxistaren biktima diren emakumeek salaketa egitea funtsezkoa da Genero Indarkeriaren Aurkako Babes Integraleko Neurriei buruzko abenduaren 28ko 1/2004 Lege Organikoak jasotzen dituen baliabide guztien eraginkortasuna bermatzeko.
Hala adierazten dute Guardia Zibileko pertsonen aurkako delituen taldeko Polizia Judizialaren Unitate Organikoko (UOPJ) María Ángeles Artiles Navarrok eta Patricia Talens Hernándezek, Guardia Zibilaren Compañía de Barrios (Kanaria Handia) Gén taldeko agenteak, emakumeak animatzen dituzte tratu txarren kasuak salatzera.
María Ángeles Artiles eta Patricia Talens dira Gobernuak Kanarietan duen Ordezkaritzak 1/2004 Lege Organikoa onartu zela hogei urte bete direla ospatzeko egin duen polizia- eta justizia-esparruko adituei eta adituei egindako elkarrizketen hirugarren ataleko protagonistak. Maria Auxiliadora Diaz Velazquez, Las Palmas Kanaria Handiko Emakumeen Aurkako Indarkeriaren 2 zenbakiko Epaitegiko magistratua, eta Carlos Tallón Díaz, Polizia Nazionaleko Las Palmasko Polizia Judizialaren Probintzia Brigadako (UFAM) Familiaren Arretarako Zerbitzuko inspektore burua.
“Salatzen ez bada ez da ikusgarritasunik emango. Eta arazo bat badago eta salatzen ez bada, arazoa handitu egingo da. Indarkeria ez da inoiz gutxiagotuko. Elurrezko pilota izango da, beti joango da gehiagora. Indarkeria mailaz maila doa. Maila txikiago batetik maila handiago batera doa”, ohartarazi du Kanaria Handiko Guardia Zibilaren Grupo Ies Gén-eko agenteak.
Patricia Talens, Talde barruan lan egiten duena Ezker Batua (Estatuak 2007an martxan jarri zuen sistema, tratu txarrak jasan dituzten emakumeen eta haien seme-alaben jarraipena eta babesa azkar, osorik eta modu eraginkorrean egin ahal izateko), azaltzen du genero-indarkeriako kasu guztiak ez direla berdinak; batzuetan, egoera oso azkar larriagotzen da, eta, beste batzuetan, larritasuna pixkanaka areagotzen duten gertakariak erregistratzen dira.
“Oso motelak direnean, batzuetan okerragoa izaten da, ohitu egiten zarelako, normalizatu egiten zara eta biktimaren rola hartzen duzu -gehitzen du-. Delituzko egintza oso gutxitan izaten da aurrez egin gabeko zaplaztekoa. Hala denean neskak salaketa jartzen du eta konturatzen da hori ez dagoela ondo. Baina bere askatasuna murrizten hasten denean, derrigortzen hasten denean, bere ingurunetik urruntzen eta abar, hor oso konplikatua da haraino iristea, dagoeneko normalizatu baitu egoera hori. Eta zer esanik ez, bere familia-ingurunea bada oinarri, eta, beharbada, ez dio mesederik egiten bera emakume ahaldundua izateari”.
Horren harira, Maria Angeles Artilesek azpimarratu du Guardia Zibilean “ardatz nagusia biktimari laguntzea izan dela beti”, eta salaketa jartzera animatu du, emakumeari eta haren seme-alabei babes integrala eskaintzeko behar adina espezialista eta tresna daudelako, besteak beste, duela hogei urte Lege Organikoa onartu izanari eta Emakume-Adingabe Taldea (EMUME) bezalako unitateak egoteari esker.
“Onarpenak aurrerapauso handia ekarri zuen. Berria izan zen, aldaketa bat markatzen zuelako eta genero-indarkeria zer zen zehazten zuelako, ikuspegi integral batekin. Errekurtso penalak emateaz gain, askoz ere baliabide gehiago egon ziren. Zehazki, Guardia Zibilak ere aldaketa esanguratsu asko izan zituen. Jarduteko protokoloak aldatu ziren, langileak espezializatu ziren, informazio asko egon zen, Guardia Zibileko kide guztiak sentsibilizatu ziren”, dio.
Hala eta guztiz ere, pertsonen aurkako delituen taldeko Guardia Zibileko agente gisa, Segurtasun Indar eta Kidegoetako kideak prestatzearen eta informatzearen garrantzia nabarmentzen du, bai eta genero-indarkeriaren esparruan polizia-babesa giza baliabideez eta baliabide materialez hornitzen jarraitzeko beharra ere.
Bestalde, Patricia Talensek nabarmendu du azken hogei urteetan Espainiako gizartean eman den aldaketa genero-indarkeriaren inguruko sentsibilizazioari dagokionez, baina aitortu du Guardia Zibilak lan egiten duen ingurune ez urbanoetan oraindik ere badirela oztopo sozialak.
Ingurune ez urbanoetan “nukleoak txikiagoak dira eta denek elkar ezagutzen dute -komentatu du. Emakume askok oraindik barneratuta dute ‘lotsa ematen dit, ez dut nahi ulertzerik…’ Orduan, agian pixka bat gehiago kostatzen zaigu iristea eta ulertaraztea ez dela lotsagarria. Beraiek ez direla lotsa sentitu behar dutenak, kasu horretan erasotzaileak izango lirateke, ez beraiek”.