- O Consello de Ministros solicita a impugnación dos artigos 1 e do 6 ao 18, así como das Disposicións Adicionais da 1ª á 4º, a Disposición Transitoria 1ª e a Disposición Final 4ª letra b
- A decisión prodúcese tras non alcanzar un acordo coa Generalitat no marco da Comisión Bilateral prevista no artigo 33.2 da Lei Orgánica do Tribunal Constitucional
- A decisión está avalada polo informe favorable do ditame do Consello de Estado; ademais, o Consello de Garantías Estatutarias estableceu no seu ditame criterios relativos á inconstitucionalidade de distintos preceptos da lei impugnada
- O prazo para a interposición da impugnación ante o Tribunal Constitucional finaliza o 21 de xuño
O Consello de Ministros acordou interpor un recurso de inconstitucionalidade contra a Lei 11/2020 do Parlamento de Cataluña, de medidas urxentes en materia de contención de rendas nos contratos de arrendamento de vivenda e de modificación das leis 18/2007, 24/2015 e 4/2016, relativas á protección do dereito á vivenda.
Solicítase a impugnación dos artigos 1 e do 6 ao 18; as Disposicións Adicionais da primeira á cuarta; a impugnación da Disposición Transitoria primeira e a Disposición Final cuarta letra b, ao considerar que vulnera as competencias estatais nesta materia.
A decisión de recorrer a lei prodúcese tras non alcanzar un acordo coa Generalitat no marco da Comisión Bilateral prevista no artigo 33.2 da Lei Orgánica do Tribunal Constitucional.
O Goberno expón que o artigo 1 da lei autonómica, que recolle como obxecto da lei “regular a contención e moderación de rendas nos contratos de arrendamento de vivenda (…)”, vulnera a competencia estatal exclusiva sobre lexislación civil, recollida no artigo 149.1.8ª da Constitución Española. Tamén se vulnera a Lei de Arrendamentos Urbanos, que establece o réxime xurídico aplicable aos arrendamentos de predios urbanos que se destinen a vivenda ou a usos distintos do de vivenda.
Ademais, nos artigos 1, do 6 ao 12, do 14 ao 16 e na disposición transitoria 1ª vulnérase a competencia estatal sobre as bases das obrigas contractuais. A norma autonómica regula a través destes artigos e disposicións a determinación inicial das rendas nos arrendamentos de vivenda, o prezo de referencia, a súa actualización, o réxime de determinados gastos, servizos e obras, o réxime especial para vivendas novas ou rehabilitadas e o reembolso de cantidades percibidas en exceso.
Así mesmo, nos artigos 17 e 18 e na Disposición Final 4ª letra b, vulnérase a competencia estatal sobre lexislación procesual (artigo 149.1.6 da Constitución).
Elementos esenciais
O recurso fundaméntase ao entender que estes son elementos esenciais deste tipo de arrendamentos, vulnerando a sentenza do Tribunal Constitucional 132/2019, que determina, en base ao artigo 149.1.8º da Constitución Española, que a renda dos contratos de arrendamento de vivenda é un dos elementos esenciais de competencia estatal.
A decisión está avalada polo informe favorable do ditame do Consello de Estado. Así mesmo, o Consello de Garantías Estatutarias estableceu no seu ditame criterios relativos á inconstitucionalidade de distintos preceptos da lei impugnada.
Estes ditames parten do feito de que aínda que nalgúns territorios xa existisen dereitos civís autonómicos cando entrou en vigor a Constitución Española isto non significa o recoñecemento dunha competencia lexislativa civil ilimitada a dispoñibilidade das Comunidades Autónomas.
Por iso, a competencia estatal das “bases das obrigas contractuais” que recolle a Constitución debería ser entendida como unha garantía estrutural do Mercado único e supón un límite en si á diversidade regulatoria que poden introducir os lexisladores autonómicos.
O prazo para a interposición da impugnación ante o Tribunal Constitucional finaliza o 21 de xuño.