- A declaración BIC deste edificio supón o máximo nivel de protección que contempla a Lei de Patrimonio Histórico Español 16/1985
- La Residencia de Estudiantes, fundada en 1910, fue resultado de las ideas innovadoras de la Institución Libre de Enseñanza, y tuvo como residentes a grandes personalidades de la escena cultural e intelectual como Lorca, Dalí, Severo Ochoa o Buñuel
O Consello de Ministros, por proposta do ministro de Cultura, Ernest Urtasun, aprobou a declaración de Ben de Interese Cultural (BIC) na categoría de monumento, do edificio da Residencia de Estudantes, en Madrid. O Ministerio de Cultura iniciou en xaneiro os trámites do expediente para esta declaración, que supón a aplicación desta categoría de protección, a máxima que establece a Lei 16/1985, do 25 de xuño, de Patrimonio Histórico Español.
Construción educativa modélica
A Residencia de Estudantes foi fundada en 1910 seguindo os modelos de renovación pedagóxica e cultural da Institución Libre de Ensino. Grandes personalidades da escena cultural, científica e intelectual española do século XX como Federico García Lorca, Salvador Dalí, Severo Ochoa ou Luís Buñuel foron residentes da institución. Polas súas instalacións pasaron figuras como José Ortega e Gasset, Juan Ramón Jiménez, Miguel de Unamuno, Manuel de Falla ou Santiago Ramón e Cajal, entre outros.
A súa actividade viuse interrompida pola Guerra Civil. En 1986, por iniciativa do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), retomouse o proxecto orixinal. Na actualidade, baixo a xestión da Fundación Residencia de Estudantes, fundación do sector público estatal, alcanzou gran prestixio internacional polo seu papel activo na promoción do diálogo entre as artes, as humanidades e as ciencias, así como no intercambio cultural e científico entre as diferentes universidades e centros internacionais. En 2015 foi distinguida co Selo de Patrimonio Europeo, concedido pola Unión Europea.
A Residencia de Estudantes sitúase no que entón era o norte de Madrid nunha zona coñecida como Cerro do Vento e a súa edificación foi encargada ao arquitecto Antonio Flórez Urdapilleta entre 1913 e 1915. Está composta por catro edificios con habitacións e salas para residentes e laboratorios que se rodeaban de xardíns e espazos abertos, organizados baixo a dirección Javier de Winthuysen. Estas contornas verdes eran outro instrumento educativo, como as aulas e os laboratorios, posto que na filosofía da Institución Libre de Ensino era fundamental o achegamento á vida ao aire libre.