- O Boletín Oficial do Estado publica hoxe a declaración da que fose sede da Dirección Xeral de Seguridade, porque desempeñou un “papel central” na “represión política e social” durante o franquismo.
- Ángel Víctor Torres: “Todos los demócratas deberíamos alegrarnos de esta declaración, para que nunca más se repitan estos actos ignominiosos”
O Boletín Oficial do Estado (BOE) publica hoxe a declaración como Lugar de Memoria Democrática a Real Casa de Correos, actual sede da Presidencia do Goberno da Comunidade de Madrid, e que foi convertida en Dirección Xeral de Seguridade durante o réxime franquista. Este inmoble desempeñou un “papel central na represión política e social durante varias etapas da historia contemporánea de España, especialmente durante a ditadura”, sinala o BOE.
La declaración como Lugar de Memoria Democrática deste edificio, onde “houbo torturas e persoas que perderon a vida por defender o regreso da democracia, é unha magnífica noticia para quen defendemos a liberdade, os dereitos e a reparación das vítimas”, sinalou Ángel Víctor Torres, ministro de Política Territorial e Memoria Democrática, que considera que “todos os demócratas” deberían “alegrarse” desta declaración, “para que nunca máis se repitan estes actos ignominiosos”.
Tras a Guerra de España, a Dirección Xeral de Seguridade “asumiu un papel fundamental na vixilancia, control e represión de republicanos, socialistas, anarquistas, comunistas, liberais e calquera persoa sospeitosa de ter simpatías polas ideas contrarias ao réxime”, indica o BOE, que recalca que son “numerosos lostestimonios” de persoas que sobreviviron aos interrogatorios que coinciden en sinalar a “extrema brutalidade” coa que se executaban estas prácticas, no que foi un “símbolo das violacións dos dereitos humanos durante o franquismo”.
Otras declaracións como Lugares de Memoria
Así mesmo, o BOE publicará nos próximos días as declaracións como Lugar de Memoria Democrática da Tapia de fusilamento do Cemiterio do Leste de Madrid, coñecido como cemiterio dA Almudena; e a da Prisión Provincial de Homes de Madrid, popularmente denominada como o Cárcere de Carabanchel.
El camposanto “fue testigo” de una etapa de enorme “violencia y represión”. La tapia de la Almudena representa “uno de los episodios más oscuros de la represión franquista, y hoy en día es un símbolo del dolor, la resistencia y la lucha por la justicia y la verdad”, reza el BOE.
Se calcula que durante la etapa comprendida entre el 16 de abril de 1939 y febrero de 1944 fueron asesinadas en este lugar 2.936 personas de numerosas localidades españolas. Al menos 44 fueron ejecutadas a garrote vil y otras muchas fueron fusiladas en la tapia sur de la necrópolis.
Sus corpos foron enterrados en fosas comúns dentro do propio cemiterio. Entre as vítimas cóntanse 80 mulleres, entre elas as coñecidas como ‘As trece rosas’, fusiladas o 5 de agosto de 1939.
En cuanto a o cárcere de Carabanchel, este penal foi levantado polo réxime franquista entre 1940 e 1944, e converteuse en “un dos emblemas represivos da ditadura e símbolo da nova política penal”, segundo explica o expediente para a declaración deste enclave como Lugar de Memoria. Entre os encarcerados atopáronse algúns dos líderes sindicais e políticos cuxo papel foi importante na transición española á democracia.
Su ubicación en Madrid se debió a que los principales tribunales de represión estaban en la capital y era desde allí desde donde se centralizaban las causas por delitos políticos, homosexualidad, masonería, propaganda antifranquista y un largo etcétera de delitos definidos como tales por la dictadura.
En as celas de Carabanchel pasaron as súas últimas horas decenas de presos antes de ser ajusticiados, nunhas condicións de vida extremadamente duras, froito do hacinamiento, a malnutrición, a falta de atención médica e frecuentes malos tratos por parte dos gardas. O cárcere, que se construíu como lugar de reclusión, converteuse aos poucos nun foco de resistencia e oposición á ditadura.