As illas de San Simón e de Santo Antonio, situadas na ría de Vigo, foron un espazo utilizado polos sublevados contra o II Republica como penal durante a Guerra de España e os primeiros anos da ditadura franquista.
A partir de outubro de 1936, a illa de San Simón converteuse nunha colonia penal na que os sublevados recluíron a presos republicanos chegados nun primeiro momento da provincia de Pontevedra e de toda Galicia, e, posteriormente, doutros lugares da xeografía española, especialmente desde Asturias.
O penal, onde se amontoaban os presos, estivo aberto entre outubro de 1936 e o 15 de marzo de 1943. Por alí pasaron máis de 5.600 persoas recluídas.
Desde febreiro de 1939, e ata que o penal foi desmantelado a principios de 1943, viviuse a etapa máis funesta deste espazo, coa chegada masiva de presos de idades moi avanzadas procedentes de toda a xeografía española. Entre os seus muros téñense contabilizadas máis de 517 mortes, ademais das que se produciron por 'paseos' e fusilamentos. Foron as mulleres de Sada, a quen alcumaban, “as madriñas”, quen prestaron coidados e axuda esenciais para a supervivencia dos presos.
O secretario de Estado de Memoria Democrática, Fernando Martínez, estivo acompañado pola comisionada Carmina Gustrán; o delegado do Goberno en Galicia, Pedro Blanco; a alcaldesa de Redondela, Digna Rivas, e o subdelegado do Goberno en Pontevedra, Abel Losada
Pedro Blanco recoñeceu expresamente o traballo do secretario de Estado de Memoria Democrática, da alcaldesa e das asociacións memorialistas, “que con constancia e sensibilidade fixeron posible que San Simón sexa un espazo vivo de recordo e dignidade”.